Poznański Czerwiec 1956

28 czerwca 1956 roku miał miejsce w Poznaniu protest i strajk na tle ekonomiczno - socjalnym, który przerodził się w zamieszki zbrojne o charakterze politycznym. Demonstracja szybko przerodziła się w starcia z milicją i wojskiem. Siły wojskowe opanowały sytuację w późnych godzinach nocnych, jednak pojedyncze strzały można było usłyszeć jeszcze 30 czerwca. Życie straciło 57 osób, ale 80% z nich to ofiary przypadkowe m.in. dzieci i młodzież. Rannych zostało około 600 osób.
54 lata temu na ulice Poznania wyszli robotnicy z zakładów Cegielskiego, a następnie dołączyli do nich pracownicy z innych zakładów. Powstanie poznańskie, przez lata nazywane było „wypadkami poznańskimi". Zapoczątkowało ono jednak proces upominania się Polaków o wolność, prawdę i Boga. Robotnicy buntowali się, iż na inwestycje w Poznaniu ówczesne władze przeznaczają mniej środków niż w innych rejonach państwa. Władze komunistyczne tłumaczyły swoje postępowanie koniecznością wspierania obszarów najbardziej zacofanych. Bezpośrednim jednak powodem strajku był trwający konflikt robotników z władzami Zakładów dotyczący niewłaściwego naliczania podatków od premii, obniżenia wysokich norm produkcyjnych, poprawy warunków bezpieczenstwa i higieny pracy, a także lepszej organizacji, która miałaby na celu likwidację wielogodzinnych przestojów. Nieudane próby negocjacji doprowadziły do zdarzeń, jakie miały miejsce 28 czerwca 1956 roku. Dzisiaj odbywają się tradycyjne uroczystości pod pomnikami i tablicami pamięci.